22 Ekim 2011 Cumartesi

yeniden


bazen kulaklarım kör olsada...
dudaklarım yersizce ağlasada...
diğer bir güne geçtiğimizde,
güneşin yeniden doğacağını bile bile,
sana olan aşkımın bittiğine nasıl inanırsın .
iğneler diksede yaralarını,
iyileşmeyen bir tümörü,
nasıl olurda dişlerinle söküp yere atarsın ...
sen sevmekten ne anlarsın,
sevilmekten bahsedersin durduk yere.
ben sana istanbulun,
adaları çok sevdiği için,
kendinden ayırdığını anlatmadım mı hiç.
ay çiçeğinin çekirdeklerini,
sıcaktan korumak için boynunu büktüğünü.
ben okyonusmuyum ki,
kocaman yangınlarını söndüreyim,
bir tek dalgamla.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder